miércoles, 16 de enero de 2008

Libélula

Mil noches soñe que era libélula volando por encima de un campo de hierba recien cortada. Podia sentir la sensación de libertad, me dejaba transportar por el viento sin importarme a donde me llevaba, a donde iria a parar, solo importaba descubrir que nuevo reto te iba a traer la vida.

He descubierto un nuevo reto. Se ha presentado gritando para que supiese que se encontraba detrás de la puerta verde. Abri la puerta y alli estaba clavandome su mirada en la mia. Sin tiempo a reaccionar a cada pensamiento que me desvelaba le he dicho que si, no he dudado, corazón y cerebro han respondido a la vez sin pelearse por cual tenia razón.

Has llegado en el momento preciso, has logrado más sonrisas en un día de las que jamás pude imaginar que saldrían de mi. Nunca imagine que algo tan pequeño y frágil pudiese provocar tantas sensaciones, fuese capaz de despertar tantos sentimientos en el primer minuto que nos vimos frente a frente.


A mi debilidad, 17/11/05

1 comentario:

Anónimo dijo...

Si solo soñastes 1000 noites das 11375 da tua v ida que eras u cabaliño do demo, no bo sentido e sempre admirado por min , si asi chegastes a disfrutar do cheiro da herba recen cortada, pode ser un dos aromas mais esquecidos e que un pode botar de menos nesta sociedade de aromas enlatados. Cando falas da porta verde, algo interior aflorou na miña mente, nos anos 70 habia unha cancion que decia: “Todos rien y no se que pasa tras la puerta verde, y cuando me contestaron, vi que la gente se reia y se divertia”. Un recordo mais de unha epoca vivida con poucos anos pero a tope, hai cousas que decimos co mellar sentimento e resultan palabras maxicas, que nos trasladan a outros tempos. Me imaxino do que estas a escribir sobre unha persoa a que lle tes un cariño espcial, como podemos os demais ter a outros seres que aparecen na nosa vida casi de repente, e sin saber nada deles, como tratalos, si o saberas facer ben, pero chegan a encher dunha forma as vidas dos que estamos mais cerca. Si existen cousas bonitas, son esas das que estas a falar. E bo apreciar as cousas, e buscar o lado bo de algunhas que pensamos que non saon tan boas, probervio meu